Search This Blog

Wednesday, July 12, 2017

Για τους Foo Fighters στο Ηρώδειο: Ροκ Σεφερλισμός vs. Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού 1-0


Στην Ψυχολογία πολλές επιστημονικές δημοσιεύσεις ξεκίνησαν με παρατηρήσεις και πειράματα βασισμένα πάνω στο λεγόμενο Δείγμα του Ενός. Αν είναι το δείγμα πραγματικά τυχαίο γιατί να μην είναι ενδεικτική και μια πρώτη ανάγνωση των δεδομένων που καλείται να ερμηνεύσει;
Παρά το ότι η άποψη που θα ακολουθήσει περί του τι ερμηνεύεται ως Ροκ Σεφερλισμός  και πως αυτός σκοράρει εναντίον του Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού, δεν στηρίζεται σε μοναδικό δείγμα αλλά σε όσα παρατηρήθηκαν κατά την διάρκεια του συνόλου της συναυλίας των Foo Fighters στο Ηρώδειο όσο και την επαύριο αυτής στα κοινωνικά δίκτυα και δη το Facebook, αξίζει η αναφορά στην μέθοδο του Δείγματος του Ενός με την έννοια του ότι όσα τελικά συνέβησαν  ή και γράφτηκαν, αποτυπωνόντουσαν πλήρως και στην συμπεριφορά των θεατών ελάχιστων καθισμάτων σε δύο σειρές στο κέντρο του άνω διαζώματος του Ηρωδείου. 

Η ιδέα του να δοθεί η συναυλία που δικαιούνταν η Ακρόπολη ως landmark παγκοσμίου ακτινοβολίας στα πλαίσια της κινηματογράφησης της σειράς ντοκιμαντέρ  Landmarks Live In Concert  στην σκιά της και συγκεκριμένα στο Ωδείον του Ηρώδου του Αττικού ήταν αναμενόμενη.
Η ιδέα όμως την συναυλία να δώσουν - ανάμεσα στις δεκάδες άλλων υποψήφιων μεγάλων ονομάτων της μουσικής - οι Foo Fighters  ήταν τουλάχιστον ιδιοφυής ( εφόσον βέβαια η επιλογή του καλλιτέχνη δεν βασίστηκε μόνο στην διαθεσιμότητα ενός μεγάλου ονόματος που γεμίζει αρένες και εγγυάται υψηλή τηλεθέαση και που ήταν εδώ γύρω αυτήν την περίοδο λόγω της παγκόσμιας τουρνέ των Foos). 
Σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης οι Foo Fighters φαίνονται εντελώς ξένοι με τον χώρο, όπως ξένοι φαίνονται και αυτοί που απαρτίζουν το κοινό τους. Ακριβώς αυτό είναι το λάθος.


Οι Foo Fighters είναι ένα όνομα που γεμίζει μεγάλα στάδια, ηγείται των ονομάτων που εμφανίζονται σε τεράστιες διοργανώσεις τύπου Glastonbury και είναι ικανό να κάνει νούμερα σε μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά κανάλια. Πρόκειται για ένα συγκρότημα που βασισμένο στον ιδρυτή και αρχηγό του Dave Grohl κουβαλάει μαζί του την κληρονομιά και την αύρα της θρυλικής μπάντας από την οποία αυτός έγινε γνωστός, τους Nirvana. 
Ήταν φανερό ακόμα και στον άσχετο με την μουσική τους θεατή πως οι Foo Fighters ξεκίνησαν από εκεί που βίαια σταμάτησαν - λόγω της αυτοκτονίας του αρχηγού τους Kurt Cobain - οι Nirvana. 
Τα παλαιότερά τους τραγούδια που απλόχερα μας χάρισαν ανάμεσα στα ( ''new song - old song, old song - new song'' όπως είπε και ο Dave) όλο και πιο καινούρια τους - σύσσωμα τα διεθνή μέσα και μουσικά blogs παραληρούν δύο μέρες τώρα με την ''παγκόσμια πρώτη του τραγουδιού Arrows στην Ακρόπολη'' -  ήταν πολύ grunge σε σχέση με εκείνα που ακολούθησαν στην πλούσια δισκογραφική δουλειά τους και που είναι ανθεμοειδή, έτοιμα να αγαπηθούν αλλά και να ξεχαστούν, '' ακίνδυνα'' κατά τον Θεοδόση Μίχο κομμάτια.
Τραγούδια με μελωδίες ικανές να κινήσουν χιλιάδες χέρια σε κυματισμό και οι οποίες  καθώς συνδυάζονται με τις βραχνιασμένες κραυγές και τα ουρλιαχτά του Grohl, τα τύμπανα του drummer   (που κακώς δεν είναι ο Grohl) και τα ξεσπάσματα των έγχορδων δημιουργούν μία αίσθηση ροκ που στην ουσία είναι arena rock, το είδος μουσικής που χαρακτηρίζεται από την δυνατότητα τού να πυροδοτεί τους φακούς των smartphones των θεατών και ένα High Jumpability Factor ώστε αυτοί να χοροπηδούν ακολουθώντας τον ρυθμό του εκάστοτε μαέστρου, στην περίπτωσή μας του Dave Grohl.

Αλλά ο σκοπός αυτών των γραμμών δεν είναι να κάνει ένα live review σαν αυτά που έκαναν και θα κάνουν οι ειδήμονες αλλά να ερμηνεύσει όσα παρατηρήθηκαν με αφορμή αυτό το live στην μικρή μας κοινωνία και τα κοινωνικά της δίκτυα.



Οι Foo Fighters είναι ένα συγκρότημα από παιδιά του λαού για τον λαό. Κι ως τέτοιοι ήταν το ιδανικό όνομα να υποστηρίξει αυτό το μοναδικό venue: Το Ηρώδειο, μια ζεστή νύχτα με Πανσέληνο κάτω από την σκιά της Ακρόπολης!
Σχεδόν άγριοι, ''hommes sauvages'' αλλά καθόλου απειλητικοί, χωρίς ίχνος μαυρίλας να κουβαλάνε από παλιά, - το φάντασμα του Cobain δεν ζει πια ανάμεσά τους - και με διάθεση να κατακτήσουν το πολυπληθές ζωντανό αλλά και το μετέπειτα υπερπολυπληθές τηλεοπτικό κοινό τους - δια στόματος Dave Grohl και όλοι μαζί υπάκουσαν σε μια μαεστρική σκηνοθεσία ενός θεάματος από το οποίον έλειπεν ο άρτος όπως τα αρχαία εκείνα χρόνια αλλά ήταν πλούσιο σε διασκέδαση, αστεία, σαρκασμό και σάτυρα ικανά να καταναλωθούν από όλους.
Τα μάρμαρα του Ηρωδείου φλεγόμενα από τον καυτό Ήλιο και τους 38 βαθμούς της ημέρας που έδυε και καταπονούμενα από τους χορεύοντες και αλαλάζοντες φανατικούς της μπάντας έτριξαν μεν στα αστεία περί ελληνικής γλώσσας του τραγουδιστή, το άγαρμπο ρέψιμό του, τα υπονοούμενα και τις προτροπές του, εξυπηρέτησαν δε σιωπηλά και υπομονετικά τον σκοπό για τον οποίο χτίστηκαν: Υπήρξαν  το πρόσφορο έδαφος, η σταθερή βάση στήριξης και κλιμάκωσης των όσων αναγκαίων για να κορυφωθεί Το Θέαμα του Λαού, εν προκειμένω του λαού των Foo Fighters και δη όσων τυχερών κατάφεραν να βρουν εισιτήριο ή πρόσκληση και να είναι εκεί είτε από περιέργεια για ένα άχαστο event (η κόντρα Foo Fighters - Ηρώδειο είναι τουλάχιστον ερεθιστική) είτε από πραγματική λατρεία στην μπάντα. 



Τελικά γιατί όλος αυτός ο χαμός με τους Foo Fighters στο Ηρώδειο;
Στην σειρά τρία στο κέντρο του άνω διαζώματος του Ηρωδείου παρακολουθούν την συναυλία ένα ζευγάρι 30χρονων και δύο 25+ αγόρια. Ο 30χρονος φανατικός των Foo Fighters γνωρίζει τα κομμάτια τους απέξω, τραγουδάει, συμμετέχει και στο τέλος του κάθε κομματιού γυρνάει ενθουσιασμένος κι ευτυχισμένος και φιλάει την κοπέλλα του - που τον κοιτάει γεμάτη κατανόηση- στο στόμα για να συνεχίσει να καταναλώνει με ενθουσιασμό το προσφερόμενο θέαμα.
Δίπλα του δύο νεότεροι άνδρες, αυτοί που κουνάνε με δύναμη και πάθος τα χέρια τους στο ανωτέρω boomerang video διαδηλώνουν μαζί με τεσσεράμιση περίπου χιλιάδες ακόμα ανθρώπους υπέρ των Foo Fighters. Ο ενθουσιασμός και η εμπλοκή όλων αυτών των ανθρώπων με την μπάντα και την μουσική της είναι μοναδικός σε παλμό. Αυτό δε, σε συνδυασμό με το αμφιθεατρικό του Ηρωδείου που κάνει το κοινό να νοιώθει κυρίαρχο καθώς βλέπει - αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως στις ροκ συναυλίες - από ψηλά και μικροσκοπικό στα πόδια του τον καλλιτέχνη να τα δίνει όλα με σκοπό την αποθέωση, αλλά και το επιβλητικό και φαντασμαγορικά φωτισμένο ''σκηνικό'', δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο μαζικό συναίσθημα Θριάμβου.

Ο δε Θρίαμβος με την σειρά του και σε πλήρη συνέργεια με τους παιάνες   το επικό ύφος των τραγουδιών των Foos ξεσηκώνει τον κόσμο ακόμα παραπάνω, συμμετέχουν όλοι ενεργά, οι τέσσερεις νεαροί και τα οκτώ χέρια τους είναι χιλιάδες και ο επικεφαλής του Χορού (άνδρας στην περίπτωσή μας) Grohl στην ουσία το μόνο που έχει να κάνει - εκτός από τα αμιγώς μουσικά του καθήκοντα -  δεν είναι να ξεσηκώσει το ήδη ξεσηκωμένο ζωντανό κοινό αλλά να καθηλώσει αυτό που θα ακολουθήσει κάποιο  βράδυ του Σεπτεμβρίου κουρασμένο μετά την άχαρη δουλειά του κάπου στην Αμερική του τρόμου και της βαρεμάρας:Tο τηλεοπτικό κοινό που θα δει το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε κατά την διάρκεια του live  και του οποίου κομπάρσοι - εθελοντές ήταν όλοι οι ΘΕΑΤΕΣ εκεί, στο Ηρώδειο.

Έχοντας στην φαρέτρα του το εκπληκτικό επικοινωνιακό του χάρισμα,την εξωστρέφειά του, τα μπρουτάλ αστεία του, τις υπερβολές, τις παραβολές, ένα φανταστικό σενάριο, την πείρα, ακόμα και την κόρη του, ο Grohl εξυπηρετεί στην ουσία έναν πολλαπλό ρόλο, αυτόν του frontman και πρωταγωνιστή, μαέστρου και κορυφαίου του Χορού και αυτόν του ανιματέρ, κονφερασιέ και floor manager, παιδιά ο τύπος τα έκανε όλα στο μικρόφωνο, αν δεν είναι αυτό Ροκ Σεφερλισμός τότε τι?


Στην σειρά 4, ακριβώς πίσω από τους τέσσερις φανατικούς οπαδούς της μπάντας  κάθονται κάτι τύποι που είναι καταφανώς έμπειροι συναυλιομανείς και μουσικόφιλοι. Τα τραγούδια που παίζονται τους είναι μάλλον άγνωστα, τα αστεία που ακούγονται ενδεχομένως δεν τους βρίσκουν σύμφωνους ή εν πάση περιπτώσει τους βάζουν σε σκέψεις, αυτό όλο δεν είναι κάτι  με το οποίο μπορούν να ταυτισθούν.
Κάποιοι από αυτούς έχουν την δύναμη να αποστασιοποιηθούν, να παρακολουθήσουν και αντίο σας. Και κάποιοι λίγο πιο πέρα, λίγο πιο πίσω θα γκρινιάξουν μαζί με πολλούς ακόμη που δεν ήταν καν εκεί, την άλλη μέρα - στα κοινωνικά δίκτυα, σε φάση τι δουλειά έχουν αυτοί στο Ηρώδειο, γιατί τόσοι έλεγχοι, γιατί τόσες προσκλήσεις, γιατί η Βίσση κι όχι εγώ, ή σιγά την μπάντα, σιγά τα τραγούδια, σιγά το ένα, σιγά το άλλο κλπ κλπ. 
Σιγά αδέρφια, Hold Your Horses !
Η μάστιγα του Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού λυμαίνεται την χώρα στην οποία ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα ευνουχίζοντας τους ίδιους τους φορείς της αλλά και όσους επηρεάζονται από αυτούς μη επιτρέποντάς τους να απολαύσουν αν όχι ένα θέαμα ή μια μπάντα που  - θέλουν δεν θέλουν - είναι σημαντική για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, μια στιγμή που όπως και να το κάνεις είναι once in a lifetime!
Μια στιγμή που σπάει τα ταμπού και ανοίγει την πόρτα να δούμε και άλλα πράγματα στο Ηρώδειο, πέρα από αυτά της πεπατημένης αλλά και να απολαύσουμε την μουσική μας από ψηλά, αμφιθεατρικά, σε ένα συναρπαστικό και ιστορικό χώρο καταπληκτικής αρχιτεκτονικής που χτίστηκε για αυτήν την δουλειά!  

Μια γαμάτη συναυλία ..takes three to tango:
  • Έναν θρασύ με αυτοπεποίθηση και guts καλλιτέχνη, ας είναι και μπρουτάλ, ας είναι και mainstream
  • Ένα καραπαθιασμένο κοινό
  • Και ένα σπουδαίο venue που θα αγκαλιάσει το concept του live
Μπορεί να μην ήξερες τα κομμάτια των Foo Fighters
Μπορεί να είσαι από αυτούς τους τύπους που γελάνε χρόνια τώρα με τα gifάκια του Grohl και τις βλακείες του
Μπορεί να έχεις αναρωτηθεί πως τον άντεχε ο Cobain, ή μήπως δεν τον άντεξε;
Μπορεί να μην ξανακούσεις ποτέ εκούσια Foo Fighters
Όμως, αν σου αρέσει να βλέπεις τον κόσμο να χαίρεται, να παθιάζεται και να περνάει καλά
Αν σου αρέσει να βλέπεις τα πράγματα  ''απο ψηλά''
Αν πραγματικά αφήνεσαι να παρασυρθείς από τα χρώματα, τα σκηνικά, τα καλά vibes και την μουσική 
Ε τότε, στην φάση Foo Fighters στο Ηρώδειο το σκορ Ροκ Σεφερλισμός vs. Μουσικοσυναυλιακού Ελιτισμού είναι 1-0  και αυτό χάρη και στους τρεις συντελεστές του ''tango'' και όσους σκέφτηκαν να τους παντρέψουν δημιουργώντας έτσι αυτό που όπως γράφτηκε  σε πολλά μέσα ήταν - επί ελληνικού εδάφους- το live της χρονιάς!


Δες κι άλλες φωτογραφίες και video από το live εδώ



Δες video με το καινούριο κομμάτι των Foo Fighters ''Arrows'' που παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη στο Ηρώδειο εδώ


Σημείωση: Eυτυχώς που βγήκαν εισιτήρια και δεν μοιράστηκαν μόνο προσκλήσεις από δημόσιους φορείς στους γνωστούς μονιμάδες του Θώκου όπως ήταν το αρχικό σχέδιο. Θα ήταν τουλάχιστον γελοίο οι κομπάρσοι να ήταν καθιστοί και αμέτοχοι με σφιγμενομπόχο look και διάθεση.

Sunday, February 12, 2017

Οι Einstürzende Neubauten live στο Gazi Hall: Τόσο Μεγάλοι και Τόσο Νέοι


Στις 30 Μαΐου 2015 είδα τους Einstürzende Neubauten κάτω από ιδανικές συνθήκες live στην Primavera. Το φεγγάρι ήταν 13 ημερών και κατά 90% γεμάτο κι εμφανίστηκε αργά και νωχελικά πίσω από αραιά με βαμβακώδη μορφή σύννεφα από την μεριά της Μεσογείου καθώς αυτοί τραγούδαγαν το The Garden. To live εκείνο με είχε συναρπάσει τόσο που είχα γράψει χαρακτηριστικά στην Popaganda : '' ...και να μία από τις πιο μαγικές στιγμές της διοργάνωσης. Einstürzende Neubauten. Τόσο μεγάλοι και τόσο νέοι. Τόσο μπροστά από την εποχή τους ακόμα και σήμερα. Τόσο πιστοί στον ήχο και τους δαίμονες τους. Τόσο μα τόσο σπουδαίοι. Αυτά είναι τα καλά της Primavera. Ένα τρομερό ταξίδι στην ιστορία της μουσικής των τελευταίων δεκαετιών, ένα mash up χωρίς συμβιβασμούς μερικών από τις καλύτερες στιγμές της. Μετά από λίγο έφυγα από μπροστά, όχι από κούραση αλλά από μια ακατανίκητη διάθεση, να κοιτάω το φεγγάρι και να βυθιστώ σε  μια από τις μουσικές που σημάδεψαν ανεξίτηλα την πορεία μου σαν μουσικόφιλη. Πήγα πιο πίσω, πάνω στα σύννεφα, ευτυχισμένη''.
Χτες το βράδυ στο Gazi Hall πήγα με σφιγμένη την καρδιά και με πολλές επιφυλάξεις όχι για το τι θα ακούσω αλλά υπό ποιες συνθήκες θα το ακούσω. Ευτυχώς έπεσα έξω!
Οι Γερμανοί από την πρώτη στιγμή πειθάρχησαν ως ..Γερμανοί το συνήθως φασαριόζικο Αθηναϊκό κοινό το οποίο - το πιστεύετε ή όχι - παρέμεινε σιωπηλό σε όλη την διάρκεια του live ξεσπώντας σταθερά σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα στο τέλος κάθε κομματιού.


Για δύο περίπου ώρες ο πάντα γοητευτικός Blixa Bargeld και τα μεσήλικα αγόρια του - μας έβαλαν μέσα στον μοναχικό, γκριζόμαυρο κόσμο τους δημιουργώντας μία κατανυκτική ατμόσφαιρα που απαγόρευε και στους πιο ομιλητικούς θεατές να κάνουν κιχ και οδηγώντας μας μέσα από το τούνελ των 35 περίπου χρόνων της παρουσίας τους σαν Υπό Κατάρρευση Καινούρια Κτίρια σε αυτόν τον υπό κατάρρευση γερασμένο κόσμο - πίσω, από την Γερμανία της Μεταπολεμικής Εποχής ως και εκείνην της Πτώσης του Τείχους. Μόνο Γερμανοί μπορούν να φτιάξουν τέτοιες μουσικές, μουσικές που μπορούν να παντρεύουν τα ξεσπάσματα του Πειραματισμού και του Θορύβου με τις πιο νοσταλγικές μελωδίες  - κάποιες στιγμές τα vocals ήταν σαν μια σκοτεινή ματιά σε μιά άλλη Όπερα της Πεντάρας, μια όπερα που παντρεύτηκε με θράσος τις πλέον σκοτεινές στιγμές του Cave και των Bad Seeds.
Είπαν τα πιο σπουδαία τους τραγούδια, αυτά που σαρκαστικά ονόμασαν Greatest Hits, με στυλ που θύμιζε χειρούργους την ώρα της τελετουργίας, αστειεύτηκαν  δυο - τρεις φορές με το κοινό που τους αποθέωνε, μπήκαν, βγήκαν και ξαναμπήκαν περίπου τρεις φορές  και μετά δυστυχώς τέλειωσαν κι έφυγαν χωρίς καμία υπόσχεση επιστροφής.

Στο τελευταίο encore έφυγα από μπροστά και πήγα πίσω στις σκάλες για να δω από ψηλά τι έπαιζε μέσα στο κατάμεστο -πάνω και κάτω - Gazi Hall.
Ο κόσμος ήταν όντως σιωπηλός, κυριαρχούσαν το μαύρο στα ρούχα και οι ηλικίες άνω των 30 με πολλούς άνω των 40 ίσως και 50 ( εξ άλλου οι πιτσιρικάδες είχαν την ίδια στιγμή την τιμητική τους λίγο πιο πέρα,στους Dropkick Murphys, που έγινε ο κακός χαμός από ότι έμαθα λίγο αργότερα από ειδική πηγή). 

Χτες, Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017 δεν μπόρεσα να δω την Πανσέληνο να εμφανίζεται πίσω από τα σύννεφα του Αθηναϊκού ουρανού υπό τους ήχους του Ich Geje Jetzt. Όμως το σύνολο του live των Einstürzende Neubauten στο Gazi Hall  κατάφερε να σαγηνεύσει για ακόμα μια φορά την στρυφνή και περιπετειώδη μουσικοφιλία μου αποδεικνύοντας πως η χημεία αυτών των Δυτικογερμανών πενηντάρηδων με το πέρασμα του χρόνου είναι μοναδική, καταλυτική και ειδικά 'παρασκευασμένη' από μύστες για μυημένους ίνα πληρωθή το ρηθέν κατά τας γραφάς ότι οι Einstürzende Neubauten είναι Τόσο Μεγάλοι και Τόσο Νέοι.







Tuesday, December 20, 2016

Blogovision 2016: Στο #1 Το Βίαιο, Ανυψωτικό και Θείο Κύκνειον Άσμα - ΠΡΟCΚΥΝΗCΟΝ!



Άκουσα πρώτη φορά το The Glowing Man των Swans  πρωί με τον καφέ και με ακουστικά γράφοντας μία παρουσίαση για έναν πελάτη: Εντελώς ακατάλληλη ώρα ή ιδανική για να μπω μέσα στον δίσκο?

Στην διαφήμιση συνηθίζουμε να λέμε πως ένα προϊόν επιδρά πάνω μας ή μας μιλάει με δύο τρόπους, τον ορθολογικό και τον συναισθηματικό.
Στην περίπτωση της μουσικής συμβαίνει κάτι παρόμοιο.
Η μουσική επιδρά στο Αυτόνομο Νευρικό μας Σύστημα (ANS) το οποίο και  συνδέει το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (CNS) με όλα τα περιφερειακά μας όργανα και συστήματα με καθοριστικό τρόπο ασκώντας έλεγχο μέσω αυτών τόσο στην ενέργεια και την κινητικότητά μας όσο και στον ψυχισμό και την πνευματικότητά μας στιγμιαία αλλά και μακροπρόθεσμα.
Ανάλογα την στιγμή,την παιδεία του (μουσική και μη), το περιβάλλον αλλά και την φυσιολογική και ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται το άτομο η μουσική μπορεί να επιδράσει εντελώς διαφορετικά,μπορεί να εθίσει,μπορεί να ταράξει και να συγκλονίσει και μπορεί ακόμα και να θεραπεύσει. Πες την και drug. Είναι!
Και είναι ο συνδυασμός των ήχων,των νοτών των ρυθμών και τόνων που ασκούν διαφορετική επίδραση τόσο αν τα δούμε ανεξάρτητα και μοναδικά μεταξύ τους όσο και μέσω της αλληλεπίδρασής τους και του συνόλου τους.

Για το είδος της μουσικής που παίζουν οι Swans η ώρα - 10 το πρωί- μπορεί να φαίνεται ακατάλληλη αποδείχτηκε  όμως εντελώς ιδανική για το καθαρό, χωρίς την παραμικρή ''παραμόρφωση'' aka ουσίες μυαλό, καθώς αυτό με το ένα του τμήμα μπορούσε να εστιάζει στην σύνθεση μιας πουλησιάρικιας παρουσίασης, ενώ επέτρεπε παράλληλα στο άλλο του κομμάτι να κατακλυσθεί από τους ήχους του The Glowing Man διαλύοντας παράλληλα το στομάχι μου και την καρδιά μου.

Στα πρώτα τρία λεπτά με το ρολόι κατάλαβα ότι ο Gira και η παρέα του ήταν αποφασισμένοι να αφήσουν τoν τελευταίο τους δίσκο σαν κληρονομιά, μία πολύτιμη παρακαταθήκη κι ένα ένδοξο αντίο στους πραγματικά μυημένους οπαδούς τους και μόνο.

Τι εννοώ: Ορθολογικά μιλώντας το The Glowing Man τείνει να είναι βαρύ κι ασήκωτο.
Αν όμως αφεθείς στο τσουνάμι που κατακλύζει τα μέσα σου, τα ρίγη, τον αφηνιασμένο καρδιακό παλμό και το κάψιμο στο στομάχι  που προκαλεί, τότε είναι ναι, Βίαιο αλλά και Ανυψωτικό, Θείο, σαν μία Λειτουργία που κρατήθηκε κρυφή για την τελευταία φορά, εκείνη που την δουλειά αναλαμβάνουν οι Ηλεκτρικοί Άγγελοι.

Νομίζω αυτό είναι το The Glowing Man μια πράξη με έντονα σεξουαλικό,οργασμικό χαρακτήρα, ένα ενιαίο κομμάτι μουσικής που γράφτηκε για να περάσει τους ίδιους τους Swans, τον Gira, την μουσική τους και τους οπαδούς τους σε ένα άλλο τριπ, στην επόμενη φάση.

Αντίο Swans. Κι όπως είπε κι ο Γεράσιμος, ήμουν τυχερή που σας έζησα

Προσκύνησε το Βίαιο Κύκνειο Άσμα των Swans ακούγοντάς το πρωί,στη δουλειά ή σπίτι γράφοντας φορώντας ακουστικά και πίνοντας καφέ.



#1   Swans - The Glowing Man

* Η φωτογραφία είναι από πλάνο της ταινίας Ηλεκτρικός Άγγελος του Θανάση Ρεντζή

Blogovision 2016, Το #1 του @dementia_inc: Nick Cave and Τhe Bad Seeds – Skeleton Tree

perdition
noun  per·di·tion \pər-ˈdi-shən\
1a archaic :  utter destruction
b obsolete :  loss
2a :  eternal damnation

b :  hell



2.    Explosions In The Sky - "The Wilderness"   
3.    Esben And The Witch - "Older Terrors"   
4.    Radiohead - "A Moon Shaped Pool"   
5.    Ulver - "Atgclvlsscap"   
6.    Truckfighters - "V"   
7.    John Carpenter - "Lost Themes II"   
8.    Russian Circles - "Guidance"   
9.    Rheia - "Oathbreaker"   
10.   Alcest - "Kodama"   
11.   PJ Harvey - "The Hope Six Demolition Project"   
12.   Matt Elliott - "The Calm Before"   
13.   Cult Of Luna - "Mariner"   
14.   Hexvessel - "When We Are Death"   
15.   Borknagar - "Winter Thrice"   
16.   Dillinger Escape Plan - "Dissociation"   
17.   Ty Segall - "Emotional Mugger"   


Blogovision 2016, Το #1 του @Yerasimos: Swans - The Glowing Man


Απλά είμαστε τυχεροί που ζήσαμε τους Swans

Check:


No 2.  Pop. 1280 - Paradise
No 3.  Fasenuova - Aullidos Metálicos
No 4.  The Cult Of Dom Keller - Goodbye To The Light
No 5.  SΛRIN ‎– Current Conflict
No 6.   Factory Floor - 25 25
No 7.   LUH - Spiritual Songs for Lovers to Sing
No 8.   Pye Corner Audio - Stasis
No 9.   Oranssi Pazuzu –Varahtelija
No 10. Parquet Courts - Human Performance
No 11. Russian Circles – Guidance
No 12. The Oscillation - Monographic
No 13. The Body - No One Deserves Happiness
No 14. Car Seat Headrest - Teens of Denial
No 15. Sumac - What One Becomes
No 16. Teenage Fanclub – Here
No 17. Josefin Ohrn and the Liberation – Mirage
No 18. Steve Hauschildt- Strands
No 19. Beach Slang - A Loud Bash of Teenage Feelings
No 20. Body & Full of Hell - One Day You Will Ache Like I Ache 

Monday, December 19, 2016

Blogovision 2016, Το #2 του @yerasimos: POP 1280 - Paradise


Pop. 1280 have created a world of two. Paradise can be heard as a record that sates those wanting dark and brooding; it can also be positioned as an electronic mass of epileptic dance beats, fit for the slow and fast dancing of those sober or not. In this way, the record can be both a scene from Blood Meridian or Michael Mann’s Collateral. This is an album that can be someone’s paradise, but not in the way one might think of. (popmatters.com)

Check:


No 3.  Fasenuova - Aullidos Metálicos
No 4.  The Cult Of Dom Keller - Goodbye To The Light
No 5.  SΛRIN ‎– Current Conflict
No 6.   Factory Floor - 25 25
No 7.   LUH - Spiritual Songs for Lovers to Sing
No 8.   Pye Corner Audio - Stasis
No 9.   Oranssi Pazuzu –Varahtelija
No 10. Parquet Courts - Human Performance
No 11. Russian Circles – Guidance
No 12. The Oscillation - Monographic
No 13.  The Body - No One Deserves Happiness
No 14. Car Seat Headrest - Teens of Denial
No 15. Sumac - What One Becomes
No 16. Teenage Fanclub – Here
No 17. Josefin Ohrn and the Liberation – Mirage
No 18. Steve Hauschildt- Strands
No 19. Beach Slang - A Loud Bash of Teenage Feelings
No 20. Body & Full of Hell - One Day You Will Ache Like I Ache 

Blogovision 2016: Στο #2 μου οι Fasenuova και τα Μεταλλικά Ουρλιαχτά τους



Τους Fasenuova τους γνώρισα χάρη στον Γεράσιμο ο οποίος είχε προλάβει να τους τσεκάρει στην playlist της Primavera του 2016. Τους είδαμε μαζί στην μικρή κι εναλλακτική Adidas Originals - δεν είμαι σίγουρη ότι θυμάμαι καλά - αλλά νομίζω ήταν εκεί κι οι @Muziconblog και @Cubelax από Έλληνες του είδους μας.

Αφημένοι στα χέρια του Ισπανού βασιλιά της dark techno κι όλων των συναφών σκοτεινών ειδών που σας έρχονται στο μυαλό , του Oscar Mulero που τους έκανε την παραγωγή,οι Fasenuove κυκλοφόρησαν το Aullidos Metálicos (Μεταλλικά Ουρλιαχτά) ξεφεύγοντας από τα σαλόνια της ηλεκτρονικής  pop και επελαύνοντας στα αλώνια  της industrial.


Ο ήχος τους είναι σπαρακτικός και τα τραγούδια τους θέσεις πάνω σε ότι μαύρο μπορεί να σου περνάει από το μυαλό άρα λοιπόν δίκαια σκαρφάλωσαν χωρίς πολλά πολλά στην περήφανη δεύτερη θέση αυτής της εικοσάδας, ένα βήμα πριν από τον Πάπα της Ροκ.

Βυθίσου στο κατασκότεινο ηλεκτρικό Aullidos Metálicos χωρίς αναστολές τώρα




#2 Fasenuova - Aullidos Metálicos
  

Photo taken from: https://gr.pinterest.com/pin/123849058477180266/


Blogovision 2016, Το #2 του @dementia_inc: Explosions in the Sky – The Wilderness

resonance
noun  res·o·nance \ˈre-zə-nən(t)s, ˈrez-nən(t)s\
1a :  the quality or state of being resonant
 b :  the state of adjustment that produces resonance in a mechanical or electrical system
2a :  the intensification and enriching of a musical tone by supplementary vibration
 b :  a quality of richness or variety
 c :  a quality of evoking response 
3 :  the enhancement of an atomic, nuclear, or particle reaction or a scattering event by excitation of internal motion in the system
4:  an extremely short-lived elementary particle

5:  a synchronous gravitational relationship of two celestial bodies (as moons) that orbit a third (as a planet) 




3.     Esben And The Witch - "Older Terrors"   
4.     Radiohead - "A Moon Shaped Pool"   
5.     Ulver - "Atgclvlsscap"   
6.     Truckfighters - "V"   
7.     John Carpenter - "Lost Themes II"   
8.     Russian Circles - "Guidance"   
9.     Rheia - "Oathbreaker"   
10.   Alcest - "Kodama"   
11.   PJ Harvey - "The Hope Six Demolition Project"   
12.   Matt Elliott - "The Calm Before"   
13.   Cult Of Luna - "Mariner"   
14.   Hexvessel - "When We Are Death"   
15.   Borknagar - "Winter Thrice"   
16.   Dillinger Escape Plan - "Dissociation"   
17.   Ty Segall - "Emotional Mugger"   
18.   Caretaker - "Everywhere At The End Of Time"   
19.   Warpaint - "Heads Up"   
20.   Motorpsycho - "Here Be Monsters"   


Sunday, December 18, 2016

Blogovision 2016: Στο #3 μου Μαυρίλα από Αυτήν που Φτιάχνονται οι πιο Σκοτεινοί Ψυχεδελικοί Εφιάλτες


Και από τα Μετατραυματικά Τσουξήματα περάσαμε στους Κάλους.
Ο Sumach Ecks  aka Sumach Valentine aka Gonjasufi aka Gonja aka Ο Άπλυτος aka Ο Βρωμιάρης  είναι ο πιο σκοτεινός και τραγικός τροβαδούρος της σύγχρονης μουσικής ιστορίας.
Το πνεύμα του είναι τόσο μαγικό που μπορεί να διαχέεται στην ατμόσφαιρα σαν καυτός ατμός μέσα από τις σωληνώσεις των καλοριφέρ και τους θαλάμους των ασανσέρ στα κτίρια που κλείνονται οι εφιάλτες μας ενώ τα τραγούδια του αποτελούν το μόνο μελωδικό και ευφυές αντίδοτο στα ανιαρά νανουρίσματα των ήσυχων ανθρώπων.
Το Callus είναι το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ του Gonjasufi και αναφέρεται σε αυτά τα νεκρά, άχρηστα εξογκώματα που μόνο πόνο μπορούν να προσφέρουν δηλαδή σε αυτές τις άχρηστες, πονεμένες στιγμές της ζωής που αξίζει να ξεριζώσουμε για πάντα από πάνω μας και το κάνει με έναν ιδιαίτερα σπαρακτικό  κι υπέροχα μελωδικό τρόπο που κάποιοι απαίδευτοι μουσικογραφιάδες αποκάλεσαν κακοφωνία.

'Ακου το ψυχεδελικό Callus του Gonjasufi κάποια στιγμή που σκέφτεσαι να αφήσεις πίσω σου ότι σε πονάει




#3   Gonjasufi - Callus




Blogovision 2016,Το #3 του @yerasimos: Fasenuova - Aullidos Metálicos


With sand instead of blood, they sing on Fluorescent Road. A cover with a cyborg, replicant, apologia of the biotechnology teaching wires by veins between kilos of lacerated muscles. A very Alphaville landscape, very Blade Runner or any tech noir world that comes to mind. As a soundtrack for any of these worlds, perhaps even for our own (the real or the interior) without going further, it is simply a perfect album. Perhaps eight songs can be made insufficient, even though there are truly titanic cuts such as the opening, Hell Angel, and its eight minutes, but it's just one more sign of the bestiality of the record that we face. Despite being picky with the listener, you can not get attention for a single moment. You do not want to be the one to get lost in this labyrinth, in case you do not know how to get out ( http://vanishingpoint.es/REVIEW-detail/fasenuova-aullidos-metalicos/ )

Check:


No 4.  The Cult of Dom Keller - Goodbye To The Light
No 5.  SΛRIN ‎– Current Conflict
No 6.  Factory Floor - 25 25
No 7.   LUH - Spiritual Songs for Lovers to Sing
No 8.   Pye Corner Audio - Stasis
No 9.   Oranssi Pazuzu –Varahtelija
No 10. Parquet Courts - Human Performance
No 11. Russian Circles – Guidance
No 12. The Oscillation - Monographic
No 13. The Body - No One Deserves Happiness
No 14. Car Seat Headrest - Teens of Denial
No 15. Sumac - What One Becomes
No 16. Teenage Fanclub – Here
No 17. Josefin Ohrn and the Liberation – Mirage
No 18. Steve Hauschildt- Strands
No 19. Beach Slang - A Loud Bash of Teenage Feelings
No 20. Body & Full of Hell - One Day You Will Ache Like I Ache 



Blogovision 2016,Το #3 του @dementia_inc: Esben and the Witch – Older Terrors

catastrophe
noun  ca·tas·tro·phe \kə-ˈtas-trə-(ˌ)fē\
1:  the final event of the dramatic action especially of a tragedy
2:  a momentous tragic event ranging from extreme misfortune to utter overthrow or ruin
3a :  a violent and sudden change in a feature of the earth
 b :  a violent usually destructive natural event

4:  utter failure 





4.     Radiohead - "A Moon Shaped Pool"   
5.     Ulver - "Atgclvlsscap"   
6.     Truckfighters - "V"   
7.     John Carpenter - "Lost Themes II"   
8.     Russian Circles - "Guidance"   
9.     Rheia - "Oathbreaker"   
10.   Alcest - "Kodama"   
11.   PJ Harvey - "The Hope Six Demolition Project"  
12.   Matt Elliott - "The Calm Before"   
13.   Cult Of Luna - "Mariner"   
14.   Hexvessel - "When We Are Death"   
15.   Borknagar - "Winter Thrice"   
16.   Dillinger Escape Plan - "Dissociation"   
17.   Ty Segall - "Emotional Mugger"   
18.   Caretaker - "Everywhere At The End Of Time"   
19.   Warpaint - "Heads Up"   
20.   Motorpsycho - "Here Be Monsters"   

Saturday, December 17, 2016

Blogovision 2016,Στο #4 O δίσκος με το καλύτερο κομμάτι της χρονιάς






Τέσσερα πράγματα που πρέπει να ξέρεις για το Instrumentalepathy του The Gaslamp Killer>
  1. Ο δίσκος άρχισε να συλλαμβάνεται τρία χρόνια πριν στο νοσοκομείο μετά από ένα παρολίγον θανάσιμο ατύχημα που είχε ο William Benjamin Bensussen aka The Gaslamp Killer με το μηχανάκι του. Πολλά από τα κομμάτι του ''γράφτηκαν'' υπό την επήρεια μορφίνης και άλλων δυνατών παυσίπονων.O ίδιος ο TGK τον θεωρεί μουσική επιφοίτηση κάτι σαν ένα δώρο για την επιβίωσή του
  2. Το Instrumentalepathy απουσιάζει σχεδόν καθολικά από όλες τις λίστες των κορυφαίων άλμπουμ του 2016. 
  3. Συνδυάζει αριστουργηματικά επιρροές από την  Τούρκικη, Μεξικάνικη, Λιβανέζικη και Λιθουανή παραδοσιακή μουσική με ψυχεδέλεια και electronica δημιουργώντας  - κατά την γνώμη μου- νέους δρόμους στην σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική και μια διαφορετική,εναλλακτική μορφή hip hop, εντελώς έξω από την πεπατημένη.
  4. Το Residual Tingles - κομμάτι ο τίτλος του οποίου που πιθανόν αναφέρεται στα μετατραυματικά τσουξίματα που έμειναν κουσούρι στον TGK μετά το ατύχημά του - είναι για μένα το πιο μελωδικό ίσως και επικό κομμάτι της χρονιάς και το κομμάτι που άκουσα περισσότερες φορές μέσα στον χρόνο.
Άκου το αυτοβιογραφικό Instrumentalepathy ξαπλωμένος εδώ¨



#4   The Gaslamp Killer ' Instrumentalepathy



Blogovision 2016, Το #4 του @dementia_inc: Radiohead – A Moon Shaped Pool

surrender
verb  sur·ren·der \sə-ˈren-dər\
1a :  to yield to the power, control, or possession of another upon compulsion or demand 
 b :  to give up completely or agree to forgo especially in favor of another
2a :  to give (oneself) up into the power of another especially as a prisoner

 b :  to give (oneself) over to something (as an influence)





5.     Ulver - "Atgclvlsscap"   
6.     Truckfighters - "V"   
7.     John Carpenter - "Lost Themes II"   
8.     Russian Circles - "Guidance"   
9.     Rheia - "Oathbreaker"   
10.   Alcest - "Kodama"   
11.   PJ Harvey - "The Hope Six Demolition Project"   
12.   Matt Elliott - "The Calm Before"   
13.   Cult Of Luna - "Mariner"   
14.   Hexvessel - "When We Are Death"   
15.   Borknagar - "Winter Thrice"   
16.   Dillinger Escape Plan - "Dissociation"   
17.   Ty Segall - "Emotional Mugger"   
18.   Caretaker - "Everywhere At The End Of Time"   
19.   Warpaint - "Heads Up"   
20.   Motorpsycho - "Here Be Monsters"